چرا دکتر معين؟

يک بار نوشتم: « در بهترين شرايط به نظر می‌رسد معين، مثل خاتمی باشد.»
اما حالا که کمی بيشتر دقت کرده‌ام می‌بينم دکتر معين مهم‌ترين خصوصيت خاتمی را ندارد. يعنی اصولا حرف جديدی برای گفتن ندارد و اين دقيقا چيزی بود که مردم را به خاتمی جذب کرد. خاتمی از خيلی چيزها گفت که حالا وارد دايره‌ی لغات سياستمداران ما شده‌اند: جامعه‌ی مدنی، مردمسالاری، مدارا، احترام به مخالف، گفت‌و‌گو و... اما حالا معين چه می‌گويد؟ چه ايده‌ی جديدی دارد؟ من که تا به حال چيز جديدی نيافته‌ام. خودتان بخوانيد.
پس حرفم را اصلاح می‌کنم: «در بهترين شرايط هم به نظر نمی‌رسد معين مثل خاتمی باشد.»

اما، خصوصيتی که به نظرم مهم است و معين دارد، وابستگی تصميم‌ها و صحبت‌هايش به يک جمع است. حالا گيرم که اين جمع را مردم نمی‌پسندند يا مدتی است با آن قهر کرده‌اند اما به هر حال نشان از اين می‌دهد که کمی داريم به سمت و سوی حزبی شدن انتخابات می‌رويم. حتی ولايتی و لاريجانی را می‌شود نماينده‌ی دو ديدگاه سنتی و تندرو در ميان محافظه‌کاران دانست. يعنی در واقع می‌توان آن‌ها را به جريان و تفکری منتسب کرد که قرار است در طول دوران رياست‌جمهوری هم خط‌دهنده و تاثيرگذار باشند. اين اتفاق در مورد دکتر معين پررنگ‌تر است و اين خيلی خوب است. اما باز سؤال اين است که چطور معين توانسته هم‌زمان نماينده‌ی مشارکت و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی باشد؟ صرفا برای اين‌که دکتر معين در شورای مرکزی هيچ‌کدام از اين دو حزب (حزب؟) نيست، می‌تواند وفاق ايجاد کند بين گروه‌های اصلاح‌طلب؟ يادم می‌آيد که بعضی از گروه‌ها نيمه‌های راه رياست‌جمهوری خاتمی پشيمان بودند از اين‌که افکار و اهداف خودشان را پی نگرفتند و از خاتمی حمايت کردند که بلند و رسا اعلام کرده بود: به هيچ جا وابسته نيست و کاملا فردی عمل می‌کند.

سؤال‌هايم زياد است از جريانی که در اين سال‌ها جريان محبوب من بوده و همراهش بوده‌ام. منظورم جريان اصلاح‌طلبی است. مشکل بزرگ شايد اين باشد که اين جريان تريبون ندارد. نه روزنامه‌ای، نه سايت آن‌چنان فعالی و نه امکان سخنرانی. راستی انجمن‌های اسلامی دانشگاه‌ها قبلا خيلی بهتر بودند. برنامه‌ی سخنرانی می‌گذاشتند و بحث می‌کردند. يعنی وقتی دفتر تحکيم با مشکل روبرو شد، ديگر هيچ جريان دانشجويی شکل نگرفت؟ مگر می‌شود؟
خانم‌ها و آقايان اصلاح‌طلب، خواهش من اين است که تريبونی برای خود دست و پا کنيد تا دير نشده است. سؤال دارم. دوست دارم بدانم چرا معين؟ (حقم هست که بدانم) اين را شما بايد بگوييد نه اين‌که من در خانه بنشينم و تکه‌پاره‌های روزنامه‌ها را بچسبانم کنار هم و بی هيچ اطلاع موثقی به نتيجه هم برسم. يا در بهترين شرايط از زير زبان خود شما جمله‌ای بکشم بيرون يا بروم سراغ اساتيد علوم سياسی تا آن‌ها هم از پيش‌بينی‌ها و تصوراتشان بگويند. زود بياييد و حرف بزنيد. شفاف.

خب خيلی دارم سعی می‌کنم با خودم کنار بيايم که چرا مشارکت (و در کل گروه‌های اصلاح‌طلب) حاضر نشد از قدرت کناره بگيرد، بازسازی کند خودش را و برگردد. استدلال‌ها را می‌شنوم اما باز دلم راضی نمی‌شود. فکر می‌کنم قهر مردم جدی است و بايد برای اين موضوع فکری کرد.

Comments

Posted by: Mehdi at January 31, 2005 08:08 PM

Posted by: شبح at January 28, 2005 05:59 PM

Posted by: شبح at January 28, 2005 05:57 PM

Posted by: حنيف at January 28, 2005 12:46 PM

Posted by: koozeh at January 28, 2005 05:45 AM

Posted by: خيابان شماره 11 at January 28, 2005 02:43 AM

Posted by: hima at January 28, 2005 02:40 AM

Posted by: srush at January 27, 2005 10:59 PM

Posted by: salam at January 27, 2005 06:00 PM

Posted by: ye doost at January 27, 2005 04:57 PM

Posted by: milad at January 27, 2005 12:54 PM