ورود زنان به استاديوم و پيروزی تيم ملی مبارک!
هنوز هم باورم نمیشه! مدتها بود دوست داشتم يه نقطه از اون موج مکزيکی خفن باشم که هر بار سر بازیهای ملی توو استاديوم ايجاد میشه. حاضر هم نبودم با کارت ويژه و اينها برم توو. میخواستم يه شهروند معمولی باشم و حق ورود بگيرم. امروز گرفتيم اين حق رو. دقيقن 30 نفر از زنانی که امضا کرده بودند اون نامه رو اونقدر پايه بودند که به سختی ايستاديم و حقمون رو گرفتيم. محبوبه عزيز پايش شکست توی درگيری ما با حراست ورزشگاه آزادی. اما ما رفتيم توو. امروز اينقدر فعاليت داشتيم و اونقدر اتفاق هيجانانگيز افتاده که نمیدونم کجاش رو تعريف کنم. الان هم له و خسته، تازه رسيدم خونه.
وقتی نشسته بوديم جلوی در ورودی غربی استاديوم با بليتهايی که دستمون بود، داد میزديم: «سهم من، سهم زن، نيمی از آزادی»، «آزادی، برابری، عدالت جنسيتی»، «آزادی حق من، ايران وطن من» و... پلاکارد هم دستمون بود: «چند قدم تا آزادی؟»، «حقوق من، حقوق بشر است»، «آزادی، آزادی، آزادی» و ...
توجه جمعيت حسابی جمع شده بود، يه عالمه نيروی انتظامی هم اومده بود. منتها روبرومون ايستاده بودن و کاری نداشتن بهمون. درگيری وقتی شروع شد که حدود ساعت 5:30 اتوبوس بچههای تيم ملی داشت میرفت توو و ما پلاکارد به دست دويديم به سمتش. اتوبوس رفت داخل و ما هم در حال شعار دادن دنبالش وارد شديم. يکهو حراست قاطی کرد و در ميلهای فلزی رو هُل داد طرفمون. بعدش هم شروع کردن به لگد زدن. در رو چسبيده بوديم و حاضر نبوديم بريم بيرون. توو همين گير و دار محبوبه افتاد زمين. پاش گير کرده بود لای ميلههای در و حسابی دردناک شده بود. بعدن فهميديم پاش رو گچ گرفتن. وارد محوطه شديم و محمدپور، رئيس حراست تربيتبدنی قول داد هماهنگ کنه بريم توو به شرطی که شعارهامون رو نديم و پلاکاردها رو بذاريم کنار. از ساعت 5:45 هماهنگیکردن شروع شد تا 7:45 که از خوان دهم هم رد شديم. پشت هر خوان که میرسيديم، فکر میکرديم سر کاريم. مثل دفعهی قبل که باتوم زدن بهمون و پرتمون کردن بيرون. اما اين بار بيشتر بوديم. از اول هم مدنی شروع کرده بوديم. مدنی هم تموم شد.
خيلی از جزئيات رو ننوشتم. گزارشم ناقصه. اميدوارم بچهها بنويسن. راستش اينقدر خستهام که بايد برم يه نصفه روز بخوابم تا سر حال بيام. فردا عکس میذارم. گرچه چون پلاکارد دستم بود، نتونستم زياد عکاسی کنم.
ما موفق شديم. به قول معصومه، يه موفقيت زنانه برای شکستن يه تابوی احمقانه. تبريک به زنانی که امروز مبارزه کردند و بقيهی زنان و مردان. آزاده جايت را خالی کردم حسابی. جای خيلیهای ديگه هم خالی بود. خيلیها. دفعهی بعد همه با هم میريم توو استاديوم.
ادامه:
يادم رفت بگم تعداد زيادی از زنان حاضر در استاديوم به دعوت مهرعليزاده آمده بودن. اون ها هم حسابی براش شعار می دادن و تبليغ می کردن. حرکت خوبی نبود اصلن. برخورنده بود.
يه چيز ديگه: ما نيمه اول در تلاش بوديم همش. تا پامون رسيد به سکوها، نيمه دوم شروع شد و ايران گل زد و حالش رو برديم!
در همين زمينه:
يادداشت فرشته قاضی
آزادی ما اومدیم، بدونVIP ! - ساناز اله بداشتی
يادداشت الپر
حال و هوای شب قبل از رفتن به استاديوم - آرش غفوری
درباره فمینیسم ایرانی - محمد حيدری (آقای حيدری خيلی عزيز، اگه وقت داشتين لطفن اين رو که پارسال نوشتم يه نگاهی بکنين. بی ربط نيست با چيزی که نوشتين.)
خبر زاغارت ايران ورزشی - خاتمی چه ربطی به کار ما داشت؟ اصلن ما رو هم که نديد بابا جان! يه کم کاش دقت داشت اين دوست خبرنگار. تبليغ برای کانديدا کدومه؟ ما شعارهای حقوق بشری و حقوق زنانی دستمون بود.
داغ داغ! گزارش اقليت 1 و 2 - عکس های عالی منصور نصيری - تقريبن از همه مراحل عکس گرفته. دمش گرم!
عکس های من از وقتی که ديگه منصور باهامون نبود يعنی توی استاديوم
بچه ها متشکريم! - خورشيدخانوم
خاطرات یک جنازه خوشحال - معصومه ناصری
بازی آزادی با حضور زنان - گيسو فغفوری
يادداشت آسيه عزيزم
اولین اعتراض رسمی زنان به عدم حضورشان در استادیومها - جواد منتظری
زنان استاديوم را فتح كردند تا به جام جهاني برويم - علی قديمی
اتفاقي شيرين تر از ورود به جام جهاني - سارا لقمانی
زن بودن -دیگر- جرم نیست - امير منصوری (يکی از ياران غار در روز استاديوم) + فايل های صوتی آن روز : 1 و 2 شنيدنش خيلی جالب بود امير جان. ممنون.
"معين"حضور زنان در ورزشگاهآزادي را"حاصل مقاومت در يك مبارزهمدني"خواند - ايرنا
لينک به بازتاب های خارجی - معصومه ناصری
حضور زنان، گل به دروازه تنگنظران - اقبال
زنان دروازه های آزادی راگشودند - کيوان زرگری
طلسم استاديوم صدهزار پسرى باطل شد - سعيده اسلاميه
جای همه ی ما خالی بود - مريم جعفر اقدمی - مريم گويا همزمان با معصومه و ديگر دوستان برای ورود به استاديوم نقشه چيده بوده.
عکس های باحال نوشين نجفی که کلی دمش گرم!
۹۰ دقيقه فوتبال براي تمام ايران؛ زن و مرد - فهيمه خضرحيدري
Comments
می دونم خیلی واسه کامنت دیره ، اما هر روز میام اینجا شاید اپ دیت کرده باشی. همه دختر ها به شما افتخار می کنند. موفق باشی عزیزم.
Posted by: افتاب at June 14, 2005 05:41 PM
سلام يوهووووووو
Posted by: mehran at June 12, 2005 04:10 PM
واقعا از صمیم قلب بهتون تبریک میگم و براتون آرزوی موفقیت می کنم
در راه احقاق حقوق زنان همیشه پیروز باشید
Posted by: نسترن at June 12, 2005 03:12 PM
سلام
شاید باید مثل همه به شما تیریک گفت.
شاید باید همه این تلاش ها را برای احقاق حقی که تصور می کنیم از ما گرفته شد در بوق و کرنا کرد و به همه گفت که بالاخره موفق شدیم.
اما فقط یک سوال باقی می ماند : در جامعه ای که هیچ انسانی حق آزادی بیان و نفس کشیدن ندارد اینکه من زن باشم یا مرد چه تفاوتی داره.
عکس های اکبر گنجی را دیدی ؟
دیدی اشک توی چشمهای زنش را که گلایه از بی معرفتی ماهایی داشت که هنوز به دنبال بحث های دهه 60 هستیم....
زنان زنان زنان...................
پس این وسط تکلیف ماهایی که فقط می خواهیم اول انسان باشیم و بعد به جنسیتمان فکر کنیم چه می شود؟؟/
مردی که دیروز با قامتی به قایت تمامی بی فکری های ما و ژست های روشنفکری که امروزه باب شده روانه زندان شد همان مردی بود که هفته گذشته در تحریریه اقبال حاضر شد و تک تک شما برای عکس یادگاری گرفتن با او خود را به آب و اتش زدید . امروز از ان گنجی چیزی جز یک عکس بر بالای میر اقتصادی روزنامه ای کاملا غیر حرفه ای چیزی باقی نمانده است .
گنجی نماد تمامی ادم هایی است که رفتند تا ما بمانیم و به قهرمان بازیهایمان ادامه دهیم.
شاید در این وانفسا باید تنها انسان بود تا بتوان فهمید که گنجی و گنجی ها بسیار مهم تر از حضور ما در استادیومی هستند که در ان تنها برای قهرمانان ورزشی هورا می کشیم و قهرمانان ملی را به گردباد حوادث می سپاریم تا در سکوت و تنهاییشان ذره ذره اب شوند .
من یک زن هستم.....مثل همه شما
اما نمی خواهم زن بودنم را به رخ دیگران بکشم
چون هنوز خیلی راه دارم تا انسان شوم و بتوانم فریاد ازادی را سر دهم...
Posted by: سایه at June 12, 2005 12:13 PM
فتح دروازههاي استاديوم آزادي و قله رفيع جايگاه تماشاچيان را به زنان ايران تبريك ميگويم. من اگر جاي شما بودم براي اينكه در مسابقه بعدي هم نوبتم حفظ شود، يك پيت نفت يا چيزي را آنجا ميگذاشتم .
اگر همينطور و با همين سرعت جلو برويم و اگر به اميد خدا آقاي معين رييس جمهور شوند، به زودي شاهد اين خواهيم بود كه زنها بتوانند رنگ چارقد خودشان را آزادنه انتخاب كنند. خواهش من اين است كه
مواظب شتاب حركتهايمان باشيم كه خداي نكرده به قباي كسي برنخورد و ما گام به گام اين سنگرهاي "آزادي" را فتح كنيم.
Posted by: عيال سینهچاک at June 12, 2005 03:26 AM
sabt ast bar jarideye aalam davaam e shoma, raahetan por rahro bad
Posted by: yek doostdar at June 11, 2005 05:10 PM
هه هه اون خانومه تو راديو همچين ميگفت حضور خانمها تو استاديم كه آدم فكر ميكرد رفتن دعوت كردن يا اجازه رسمي امده كه اين حق خانها رو بدن! نگو خانمها حقشونو گرفتن (-: بد فرم هم گرفتن. آفرين بهشون كاش همه ايراني ها براي حقشون همين ارزش رو قائل بودن
Posted by: مهندس سعید at June 11, 2005 04:43 PM
حضور شما براي ما مايه افتخار بود
Posted by: دختر كولي at June 11, 2005 02:50 PM
خسته نباشيد خيلي خيلي خيل بهتون افتخار ميكنم آفرين به شما زنان غيور
Posted by: violet at June 11, 2005 12:06 PM
سلام. در باره اين حركت شجاعانه مطلبي نوشتم در وبلاگم با عنوان: " سهم زن ايراني از آزادي" كه خوشحال ميشم بخونيدش.
http://yaghyemaghmoom.blogfa.com
Posted by: علی at June 10, 2005 10:16 PM
سلام. در باره اين حركت شجاعانه مطلبي نوشتم در وبلاگم با عنوان: " سهمزن ايراني از آزادي" كه خوشحال ميشم بخونيدش.
http://yaghyemaghmoom.blogfa.com
Posted by: علی at June 10, 2005 10:14 PM
Jeddan be shoma eftekhar mikonam... heyfe ke khanoomayi mesle shoma kam hastan! agar bishtar boodin karetoon zood tar pish miraft... be mobarezatoon edame bedin ke movafagh khahin shod... kheyr pish
Posted by: fatemeh at June 10, 2005 01:27 PM
kheili dametoon garm,vaghean esteghamatetoon harf nadare
Posted by: parisa at June 10, 2005 06:54 AM
..... دختراي ننه دريا كوممون سرد وسياس
....
چش اميدمون اول به خدا بعد به شماس.....
نوروزتان پيروز. سنگرتونو ترك نكنين.
Posted by: فرهاد at June 10, 2005 05:08 AM
اولین بار که عکس ها را ددم...گریه کردم...فوتوبلاگ نصیری بود...از طریق بلاگ هاله رفتم...بی اختیار گریه کردم...اشک شوق نبود..نمی دانم چه بود....دفعات بعد...بلاگ های دیگر....این بار دلم خندید..اما لبانم نه...شاید هم لبانم خندیدند..اما دلم نه...چه می دانم...تبریک شیر زنان....تبریک..می گوید:پافشاری و استقامت میخ سزد ار عبرت بشر گردد..بر سرش هرچه بیشتر کوبی! پافشادیش بیشتر گردد...ادامه دهید..ادامه می دهیم...شادم اما ره هنوز دراز است...درها را باید یکی یکی گشود...من هم هستم...ادامه بدهید و تبریک.
Posted by: گلنار at June 10, 2005 04:44 AM
حيف شد. اگر مي دانستم بناست اتفاق به اين مباركي بيفتد، هر طور بود خودم را به ورزشگاه مي رساندم. چند سال است كه انگيزه ي حضور در ورزشگاه را از دست داده ام. به هر حال تبريك مي گويم.
Posted by: مشارکت مشروط (مقدم) at June 10, 2005 02:28 AM
پرستو جان دم همتون گرم . واقعا تبريك ميگم براي اين موفقيت . ما زنها خودمون بايد براي حقمون بجنگيم . خودمون بايد هواي خودمون رو داشته باشيم . بازم تبريك ميگم :)
Posted by: Designer at June 10, 2005 01:33 AM
دمتون گرم... واقعا احسنت.. واقعا كارتون بزرگ بود.. باور كن اشك شوق در چشمانم جمع شد...
Posted by: farshad at June 9, 2005 10:19 PM
سلام عزيزم.......از خودم خجالت مي كشم كه چقدر خودمو عاشق فوتبال و ايران مي دونم اما نتونستم بيام...باور كنين همه تلاشمو كردم اما...ازت خواهش مي كنم دفعه بعد كه خواستين برين به منم بگين...باور كن نمي دونم بگم از اين بيشتر خوشحال شدم يا از صعود تيم ملي به جام جهاني...تو وبم در موردتون نوشتم،خواستي سر بزن...منتظرم كه بهم pm بدي تا بتونيم با هم آشنا شيم...فعلا باي
Posted by: MarjaN at June 9, 2005 08:31 PM
تبریک n+1 اي!
Posted by: هما at June 9, 2005 08:13 PM
من فقط ميتونم يک کلمه بگم و اينکه ديروز، قهرمانان اصلی شما بوديد...برای من شما هستيد
و خواهيد بود. فقط خواستم بگم که تو نيويورک تايمز هم از شما چند سطری نوشتن...يه چيز و اون اينکه
اگه شما پلهای نابرابری رو داريد ميشکنيد..دونه به دونه...30 سال ديگه هم شما رو ياد
خواهيم آورد چون شما شروع کننده اين راه بوديد....من فقط ميتونم يک کلمه بگم و اينکه ديروز، قهرمانان اصلی شما بوديد...برای من شما هستيد
و خواهيد بود. فقط خواستم بگم که تو نيويورک تايمز هم از شما چند سطری نوشتن...يه چيز و اون اينکه
اگه شما پلهای نابرابری رو داريد ميشکنيد..دونه به دونه...30 سال ديگه هم شما رو ياد
خواهيم آورد چون شما شروع کننده اين راه بوديد.... هتّپ://ووو.نيتيمس.کم/2005/06/09/اينترنتينل/ميددليست/09يرن.هتمل
Posted by: mehdi at June 9, 2005 07:34 PM
ٍٍٍٍSalaam va tabrik khosh-haalam ke midaanid hagh daadani nist!!va daghighan gereftani ast!...Shaad baasid
Posted by: Yasseman at June 9, 2005 06:46 PM
شنيده بودم كه قرار است عده ايي از زنان براي تماشاي مسابقه بروند اما نمي دانستم صحت دارد يا نه.صداي فرياد ايران ايران شما را هنگام پخش فوتبال درتلويزيون شنيدم.تا آخر بازي درشادي شنيدن اين صدا درشوق مي تپيدم.به اميد روزي كه گام اين فرياد دروازه هاي ديگر ممنوعيت را طي كند.تبريك
Posted by: mahzadeh at June 9, 2005 06:44 PM
واقعن اين پافشاري و مقاومتتون جاي تحسين داره. آفرين
Posted by: سينا at June 9, 2005 04:24 PM
Congratulations, you were so brave and you got what you deserved. All Iranian women are proud of you
THANK YOU
Posted by: Nazila at June 9, 2005 04:10 PM
آفرین! شما کارهای بزرگی میکنید
Posted by: Mehdi at June 9, 2005 04:00 PM
اولا كه باريكلا ! خوشم اومد.
ثانيا كه عكستون رو هم امروز توي صفحه ي آخر شرق چاپ كرده بودن !
Posted by: راوی قصه های عامه پسند at June 9, 2005 03:07 PM
پيروزيتان مبارك باشد اي كاش وقتي تو اون شلوغي دم در داشتيد فشار مي آورديد من لاي دست و پاي شما بودم و حال ميكردم كجا اينجوري دختراش براي حال دادن ميجنگند موفق باشيد لطفا براي بار بعدي حال دادن تو اينترنت پيغام براريد
Posted by: حالورز at June 9, 2005 02:35 PM
من قربون اون هاله جون حاضرم جون بدم و هاله خانوم تو پيروي با دم خوشگش صد بار فندق منو بشكنه الهي فدات بشم هاله فقط بگو كجاي پيروزي ميشني
Posted by: خسرو at June 9, 2005 02:31 PM
جداً خوش به حال پسرای ایران که وقتی تیمشون گل ملی میزنه میتونن یه ماچ خوشگل از دلبرشان بنمایند ما اینجا حسرت بدل میمانیم مکیف باشید از این پیروزی گل بانوهایتان
Posted by: کمال بهادر at June 9, 2005 02:27 PM
از صميم قلب اين پيروزي رو به شما خانومها تبريك ميگم كه تونستيد براي يكبار هم كه شده حقتون رو بگيريد و اميدوارم همواره پرتلاش باشين و نزارين بي دليل حقي ازتون گرفته شه
موفق و سرفراز باشيد
Posted by: حقوقدان at June 9, 2005 01:43 PM
از صميم قلب اين پيروزي رو به شما خانومها تبريك ميگم كه تونستيد براي يكبار هم كه شده حقتون رو بگيريد و اميدوارم همواره پرتلاش باشين و نزارين بي دليل حقي ازتون گرفته شه
موفق و سرفراز باشيد
Posted by: حقوقدان at June 9, 2005 01:42 PM
تبريك! تبريك! تبريك!
و به خاطر تلاشتون براي فتح يه سنگر ممنون
:)
Posted by: reyhoon at June 9, 2005 01:42 PM
پرستو جان چه قدر خوشحالام. براستی با دمام فندق میشکنم. نوش جانتان.
Posted by: هاله at June 9, 2005 01:38 PM
خیلی عالی بود و قشنگ. موفق باشید.
در ضمن کلی هم بهتون غبطه خوردم شد دروغ چرا.
Posted by: afra at June 9, 2005 01:36 PM
من هم به شما تبريك مي گويم. پشتكار و تلاشتان (آن هم بصورت مدني) تحسين برانگيز بود. حتي صداي تشويق خانمها از تلويزيون هم قابل شنيدن بود. به قول يكي از دوستان در بازيهاي بعدي هم پيگيري كنيد، از كانديداها مخصوصا رفسنجاني و ساير كانديداهاي راستي قول بگيريد. ضمنا تلاشتان را براي احقاق حقوقتان به ساير موارد به ظاهر پيش پا افتاده تعميم دهيد. ايام انتخابات وقت خوبي است.
Posted by: مهدی at June 9, 2005 01:07 PM
دست مریزاد و تبریک خیلی زیاد به همتون و هممون البته. ببخشید من خیلی دلم می خواست همراهتون بودم اما خوب اومدن از شهرستان سخته دیگه. ایشالا دفعه های بعد که تهران بودم منم باهاتونم. خلاصه که دمتون گرم.
Posted by: عاطفه at June 9, 2005 12:58 PM
دمتون گرم . مباركتون باشه . من همش دعا ميكردم پشت در نمونید و اينقدر که وقتی صدای خانومها وسط تشويق ها به گوش رسید آقای همخونه گفت اینهم خانومها گوش کن . صداتونو همه شنیدن . آفرین . رفتن شما ها قدر برنده شدن توی بازی دیروز برای من مهم و حیثتی بود . بازم دمتون گرم
Posted by: آلوچه خانوم at June 9, 2005 12:55 PM
تبريك...
Posted by: علي معظمي at June 9, 2005 12:38 PM
سلام پرستو جون. آفري ن ن ن ن ن ن ن ن ن به همتون! گل کاشتيد، خيلي هم عالي کاشتيد:)
گلي که کاشتيد زيباتر از گل بچه هاي تيم ملي بود:)
Posted by: نازخاتون at June 9, 2005 12:25 PM
پرستو جان!
از صميم قلب به تو و زنان قهرمانی که برای به کف آوردن حقوقشان جنگ هر روزهیی را در پيش گرفتهاند تبريک میگم.
من هم در اين مورد چيزکی نوشتم.
میبينی چشم که از حکومت برداريد و به قدرت خودتان تکيه کنيد يکی يکی درها برویتان باز میشود.
اگه اين جمله را نگم حق دوستى را به جا نياورده ام.
آيا هوس كرده ايد معين رئيس جمهور شود تا چهار سال ديگر هر خواسته يى داشتيد بگويد برويد در خانه بنشنيد ما لابى مي كنيم و خواسته تان را مى گيرم و آخر كار بعد از هشت سال بگويد كلاه گذاشتن سرم؟!
Posted by: شبح at June 9, 2005 12:10 PM
در لحظه لحظه با شما بودم و متاسف كه حضور نداشتم
به همه شما عزيزان خسته نباشيد و تبريك ميگويم
Posted by: nasim at June 9, 2005 10:24 AM
آفرین به این همه پشتکار و پافشاری!
Posted by: k@\/Eh at June 9, 2005 10:20 AM
پرستو ... همه جا با شما بودم... در اوج بدحالي و بي حالي...
در تاريخ ثبت شديد...
Posted by: آزاده عصاران at June 9, 2005 10:06 AM
سلام دوباره
يادم رفت بگم كه نوشتي براي كسيتبليغ نميكرديد...يه كم به عكسهاي جناب نصيري توجه كن..پيشوني بند دوباره ميسازمت وطن چه شعار حقوق بشري هست ديگه؟؟؟؟
حالا بهتر نبود خودت يه كم دقت مي كردي ؟؟؟!!!!!!!!!!
ياعلي
Posted by: vahidjv at June 9, 2005 10:05 AM
عاليه.من ديروز سر مصاحبه همش توي فكر شما ها بودم كه بالاخره تونستيد بريد تو يا نه.
خيلي خيلي عاليه.موفق باشيد.
Posted by: pargolak at June 9, 2005 09:57 AM
سلام
صداي جيغ و داد اين زنها از تلويزيون هم ميومد.
يه نكته:اگهتبليغ برايمهرعليزاده جالب نبوده كار شما هم بيخود بوده كه براي معين تبليغ مي كرديد.
ولي خوب خوش باشيد فعلا.
ياعلي
Posted by: vahidjv at June 9, 2005 09:56 AM
آفرين. جاى منم خالى. اما دفعه’ بعد هم برينا! حالا حالا ها بايد مدني برين تو تا عادي بشه.
Posted by: neda at June 9, 2005 09:50 AM
سلام پرستو. واقعا خوشحال شدم. باور كنيد بيشتر از خود پيروزي ايران. تبريم مي گم.
Posted by: Farhang at June 9, 2005 09:40 AM
دمتون واقعا گرم پرستو جان. اي ول به اين همه همت و غيرت.
Posted by: راحله at June 9, 2005 09:38 AM
بهتون تبريك مي گم واقعا ايستادگي مثال زدني داشتيد كه شايد كمتر تو مردها ژيدا بشه
Posted by: هادی at June 9, 2005 09:15 AM
سلام: خیلی تبریک. واقعاً باید به شما افتخار کرد. کار خیلی بزرگی انجام دادید. به مبارزتون ادامه بدین.
Posted by: آرش at June 9, 2005 08:12 AM
پرستو صداي ايران ايران شماها رو وقتي شنيدم خيلي ذوق كردم با اينكه شماها رو نشون نداد ولي خيالم راحت شد كه تونستيد بريد ... راستي پاقدمتون هم خيلي خوب بوده تا اومديد ايران گل زد
Posted by: ملودي at June 9, 2005 07:44 AM
شما افسا نه سيمرغ را زنده كرديد دست مريزاد
Posted by: Maryam Eskandari at June 9, 2005 07:03 AM
پرستوووووووووو! من هم اشک! الان که اينجا نشستم و دارم اينها رو مي نويسم، اشک غرور تو چشمهام جمع شده! به خدا اگر خبر گرفته بودم که همين الان مدرک دکترام رو بهم مي دادن اينقدر خوشحال نمي شدم! الان ديگه اصلا برام مهم نيست که ايران به جام جهاني هم نرسه. اين کاري که شما 30 نفر انجام داديد بزرگترين کاري بود که از يک سري آدم معمولي ديده بود. به عنوان يک مورخ بهت مي گم که با اينکار، خودتون رو وارد تاريخ ايران کرديد!
خيلي خوشحالم که افتخار دوستي با کسي مثل تورو دارم.
Posted by: خداداد at June 9, 2005 06:30 AM
صداي شما بلندتر از همه و حضورتان پررنگ تر از همه بود.... چه قدر خوب بود که بودید.
که هستید.
پرستو جان دست تو و همه ی شما را به رسم رفاقت می فشارم.
شادتر باشید و بمانید.
Posted by: قاصدک* at June 9, 2005 05:27 AM
ماشالا. ماشالا. ماشالا.
من امروز نصف دلم پیش بازی بود نصفش پیش شماها. خيلي غصه خوردم پای محبوبه خانم شکسته. آرزو میکنم شیرینی پیروزی شما و شادی پیروزی تیم ملی دلش را شاد بکنه و پاش هم هرچه زودتر خوب بشه.
Posted by: هوشنگ at June 9, 2005 04:37 AM
تبریک به همت و پایداری جمعتون.به امید روزی که مردها(ان پدر هاوپسر وشوهرانی_ که در ورزشگاه بودند به این بی حرمتی ، باشما همصدا باشند.
Posted by: abtin at June 9, 2005 04:28 AM
kheili kheili Tabrik. mishe lotfan chanda aks ham begzarid?? Man ham mosabeghe ra dar yek coffee shop Irani dar Los Angeles didam. moafagh bashid, makhsoosan dar rooz-e yek shanbe.
Posted by: Elham at June 9, 2005 04:19 AM
اي ول بابا! ادامه بدين اين جور كارا رو
Posted by: ehsan at June 9, 2005 04:14 AM
به اميد پيروزيهاي بيشتر وبهتر
Posted by: احسان at June 9, 2005 03:46 AM
سلام:)))... خيلي خوشحالم.. مردا بايد همت رو از شما ياد بگيرن.. صداي ايران ايرانتون از پشت تلويزيون مو به تنم سيخ كرد.. تو بين اون همه مرد فقط صداي شما بود كه تكرار ميشد.. خسته نباشين..
مباركتون..
تنـــها..
http://boutimar.blogspot.com/
Posted by: تـ.. at June 9, 2005 03:19 AM
باورت نميشه. اما وقتي صداتون رو از تلويزيون شنيدم كلي خوشحال شدم. نميدونم چرا اما حضور شما در ورزشگاه از خود بازي هم برام مهم تر بود.
Posted by: غریبه at June 9, 2005 03:16 AM
اشک. هورررررااااااا، تبریک. تبریک. اشک، هورااا..
Posted by: شب بود، ماه پشت ابر بود... at June 9, 2005 03:14 AM
آفرين.دست مريزاد...
Posted by: پوپك سليمي at June 9, 2005 03:02 AM
پايدار باشيد خانم دوكوهكي
Posted by: محمدرضا فطرس at June 9, 2005 02:10 AM
مبارك باشه هر دو تا پيروزي .اما اين دوميه خيلي ارزشمنده.خسته نباشي پرستو جان.
Posted by: maryam at June 9, 2005 02:08 AM
دمتووووووووون ! تبريک
Posted by: این يک زن است at June 9, 2005 02:08 AM
تبريك خانوم! خسته نباشيد و دم همتون گرم. عكساش كو؟
Posted by: sima at June 9, 2005 02:07 AM
تبریک به این پیروزی که من آن را واقعا بزرگ میدانم.
Posted by: بیلی و من at June 9, 2005 02:04 AM
ممنون از تلاش همتون
Posted by: rohan at June 9, 2005 02:00 AM
خیلی کیف داره استادیوم بازی دیدن! خوشحالم اینو تجربه کردین و از همه مهمتر خوشحالم این تابو مسخره رو شکستین! مبارکه!
Posted by: سینا at June 9, 2005 01:58 AM
دمتون گرم...که شما ها خيلی شير زنيد!
Posted by: sibil at June 9, 2005 01:57 AM

